ΔΑΒΙΔ ΚΑΙ ΓΟΛΙΑΘ

  • -

ΔΑΒΙΔ ΚΑΙ ΓΟΛΙΑΘ

Ήμουν στην Πέμπτη Δημοτικού όταν η δασκάλα που είχα στα θρησκευτικά, μας δίδασκε για την μάχη του Δαβίδ με τον Γολιάθ. Μας έλεγε πως όταν αρχίζεις και πιστεύεις στον εαυτό σου η ζωή μεταμορφώνεται σε θαύμα αλλά εμένα δεν μου είχαν λυθεί όλες οι παιδικές απορίες μου σχετικά με το πως αυτός ο μικρόσωμος «αλητάμπουρας» που κράταγε σφεντόνα νίκησε τον πελώριο γίγαντα και αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα θα με βασάνιζαν μέχρι το καλοκαίρι που έκλεισαν τα σχολεία.
Τότε ήρθαν να απαντήσουν σε όλα οι απόγονοι των Βίκινγκς. Οι Δανοί μπαίνουν από το «παράθυρο» έντεκα μέρες πριν την έναρξη του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 1992, με παίχτες που γύρισαν άρον άρον από τις διακοπές τους παίρνοντας τη θέση της Γιουγκοσλαβίας στην τελευταία διοργάνωση που η νίκη έδινε δύο και όχι τρεις βαθμούς.
Η Δανία αποκλείει διαδοχικά την Αγγλία,την διοργανώτρια Σουηδία, την Γαλλία και σε έναν χορταστικό ημιτελικό την Ολλανδία στα πέναλτι με την κανονική του διάρκεια να λήγει 2-2 πηγαίνοντας στον τελικό που τους περιμένουν οι Γερμανοί.
Παιχταράδες όπως ο Κλίνσμαν και ο Έφενμπεργκ παρατάσονται απέναντι τους. Μοιραία ο νους μου πηγαίνει στα λόγια της δασκάλας μου, μόνο που τώρα το γράμμα Δέλτα δεν σημαίνει Δαβίδ αλλά Δανία και το Γράμμα Γάμα δεν σημαίνει Γολιάθ αλλά Γερμανία. Τελικά η «παρέα» του Σμάιχελ κερδίζει με 2-0, αφήνοντας άφωνη όλη την Ευρώπη και όχι μόνο.
Μία ντουζίνα χρόνια μετά, στην ίδια διοργάνωση η κοινή γνώμη θα έμενε ξανά άφωνη όταν το πειρατικό του Ρεχάγκελ κάνει «πλιάτσικο» στα γήπεδα της Πορτογαλίας.
Όμως ο Δαβίδ εκτός από τις μεγάλες διοργανώσεις συνήθιζε να εμφανίζεται που και που και στις εγχώριες, όπως τότε που φόρεσε τη βυσσινή φανέλα με το αλογάκι στο στήθος να στέκεται σούζα. Η Γη του Ισραήλ μετονομάστηκε σε Αλκαζάρ και η Λάρισα του Μητσιμπόνα και του Καραπιάλη, έχοντας στο τιμόνι της τον Γιάτσεκ Γκμόχ, στέφεται πρωταθλήτρια Ελλάδας το 1988. Η βασίλισσα του κάμπου γίνεται η πρώτη και μοναδική επαρχιακή ομάδα που κατακτά το πρωτάθλημα και όλη η Ελλάδα παραμιλάει.
Βέβαια ίσως πουν ορισμένοι ότι το ποδόσφαιρο στην εποχή μας έχει αλλάξει και όλα αυτά μοιάζουν ξεθωριασμένες εικόνες, όμως δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να θυμηθούμε ότι ο Δαβίδ φόρεσε κοστούμι και γραβάτα μπαίνοντας στο σώμα του Ρανιέρι και η Λέστερ του Βάρντι κάποιο βράδυ του φετινού Μαιου στρογγυλοκάθησε στον θρόνο της Πρέμιερ Λίγκ.
Το ανώμαλο… μου μυαλό κάνει συνειρμούς και σκέφτεται ότι τα ίδια χρώματα με τη Λέστερ φοράει και ο Ατρόμητος.
Η ομάδα από το Περιστέρι με σήμα το αστέρι είναι χάρμα ιδέσθαι. Ατρόμητος όνομα και πράγμα. Παίζει απελευθερωμένη μπαλίτσα και δεν έχει κανένα απολύτως άγχος, συνεχίζοντας να τρελαίνει κόσμο με την απόδοση της. Γιατί όχι να το πάει μέχρι τέλος;
Γιατί όχι να τον δούμε και πρωταθλητή Ελλάδας;
Η απόδοση του 40,00 στοιχηματικά είναι άκρως δελεαστική. Μήπως τελικά το άστρο που έχει σαν έμβλημα ο Ατρόμητος είναι το άστρο του Δαβίδ;
Την απάντηση θα την μάθουμε σύντομα.
Σπύρος Μεταξάς (Καθηγητής)